06.12ความผิดพลาดครั้งร้ายแรง!
คือ เอาไปโพสไว้ในเว็บบอร์ดแห่งหนึ่งแล้ว เอามาใส่บล๊อคบ้างแล้วกัน
“
มีเรื่อง(เหมือนจะฮา แต่ผมไม่ฮาน่ะ)มาเล่าให้ลุงๆ ป้าๆ พี่ๆ แห่ง CZ ฟังกันครับ
คือเมื่อวาน มีเพื่อนผมคนนึง มาโรงเรียนซึ่งเค้าไม่ได้มาโรงเรียนตั้งหลายสัปห์ดา
เพราะว่าอยู่โรง’บาล เป็นโรคอะไรไม่ทราบแน่ ครับ ผมก็เอ๊ะแปลกใจ แกหายแล้วหรอ?
เพื่อนคนนี้ผมค่อนข้างสนิทครับ เมื่อก่อนไปไหนก็ไปด้วยกัน แต่พักหลังๆ นี่มันบ้า
ผู้ชายมากไปหน่อย (เพื่อนผมคนนี้ผู้หญิงน่ะครับ) ตอนนั่งเรียนเคมี อาจารย์ก็ทดลอง
เรื่องแรงอันอากาศหรืออะไรเนี่ยแหละ ผมเรียนไม่รู้เรื่อง แล้วผมก็เดินไปดูใกล้ๆอาจารย์
แล้วก็อยู่ใกล้ๆ เพื่อนผมคนนี้ด้วยครับ กำลังดูอาจารย์อธิบายอยู่ๆ เพื่อนผมมันก็อาการ
กำเริบขึ้นมา มันหายใจไม่ออก บอกให้เอาถุงครอบปาก ผมแล้วก็เพื่อนอีกหลายคนก็
เอามาครอบ อาจารย์บอกให้รีบพาไปห้องพยาบาล ผมถามอาจารย์ ผมอุ้มไปเลยน่ะครับ
ไอ่ตอนนั้นตกใจมาก เพื่อนกูแย่แล้ว เลยจัดการอุ้มไปเลยครับ ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหน
อุ้มเสร็จวิ่งออกจากประตู โป๊ก หัวเพื่อนผมมันโขกกับขอบประตู ผมตกใจอีก ขอโทษมัน
ตลอดทางที่วิ่ง อ่อ ผมวิ่งไม่ได้ใส่รองเท้าครับ ผมชอบถอดรองเท้าเวลานั่งเรียน สบายดี
แล้วก็มีเพื่อนอีกสี่ห้าคนวิ่งตามมา ผมวิ่งลงบันไดครับ แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!
ผมลื่นครับ ลื่นแบบหงายหลังลงไปเลย เหตุการมันเกิดเร็วมาก หันไปดูเพื่อนผมที่ผมอุ้ม
หัวโขกกับบันไดถึง 2 ขั้น ตัวผมหัวเข่ากับข้อศอกกระแทกพื้น โคตรตกใจเลยครับ ทำ
อะไรไม่ถูกเลย แล้วเพื่อนผมอีก 2 คนก็วิ่งตามมาหามมันไปต่อ ผมไม่รู้จะทำยังไงครับ
พยายามลุกขึ้น แต่เจ็บหัวเข่ามากๆ ตามไปดูที่ห้องพยาบาล เพื่อนผมหัวโนเลยครับ
บันไดมันเป็นมุมใช่มั้ยครับ หัวมันก็โนเหมือนเป็นมุมบันไดเลยครับ ถึงห้องพยาบาล
อาจารย์ที่ห้องก็ตามมาดู ให้นอนตะแคงเพื่อนผมอีกคนที่เป็นผู้หญิงก็เข้ามาช่วยพูด
ให้ค่อยๆ หายใจ ช้าๆ ผมบอกอาจารย์ว่าเมื่อกี้ผมทำเพื่อนหัวฝาดพื้น อาจารย์บอก
ไม่เป็นไร (T__T) ไปเอาถุงประคบในตู้เย็นมา ประคบซักพักเพื่อนโทรตามรถพยาบาล
(อันนี้เพื่อนมาเล่าให้ฟังอีกทีน่ะครับ) มันโทรไปครั้งแรก จะขอรถพยาบาลต้องทำตาม
ขั้นตอน ฉอดๆ แล้วก็วางไป มันโทรไปอีกครั้ง ด่าแหลกครับคราวนี้ กว่ารถพยาบาล
จะมาถึง ปาไป 10 กว่านาทีได้ครับ แล้วเพื่อนผมสองสามคนก็ตามไปกับรถพยาบาล
อยากไปดูอาการเพื่อนเหมือนกันครับ แต่ละอายใจมากๆ T__T
กลับถึงห้องเรียนครับ อยู่ๆ ผมก็ปล่อยโฮ ออกมาตูมใหญ่ เพื่อนที่นั่งใกล้ๆมันบอก
ไม่เป็นไร แค่หัวโขกประตูเอง (ไม่รู้มันรู้ได้ไง) ผมก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้มันฟังทั้งน้ำตา
สงสารเพื่อนจริงๆ ครับ ถ้าเป็นไปได้ผมเจ็บแทนมันก็ยอมน่ะเนี่ย T__T พอเพื่อน
คนที่ติดรถพยาบาลกลับมามันเห็นผมนั่งอยู่มันมาบอกเลยครับว่าเพื่อนอีกคนไม่เป็น
อะไรแล้ว แค่หัวโนนิดหน่อย กลับบ้านไปแล้ว เห้อ โล่งใจครับ
กลัวว่าถ้าเกิดอยู่ๆ สมองมันเสียหายอะไรขึ้นมาเพราะผมหล่ะก็ ผมตายแน่ๆ ครับ ผม
ควรทำไงดีครับ T__T สงสารเพื่อนมันมากๆ ถ้ามาโรงเรียนอีกจะกราบขอโทษมัน
งามๆ เลย ฮือๆๆ
เอามาเล่าให้ลุงๆ เพื่อนๆ พี่ๆ ป้าๆ ได้รู้ไว้เป็นอุทาหรณ์ เวลาใครเป็นอะไรก็ใจเย็นๆเน้อ
อย่าให้เหมือนผมหล่ะครับ T__T
ถึงโรงพยาบาล”ทักษิณ” : ขอบคุณมากครับที่อุส่ามา ทีหลังไม่ต้องทำตามขั้นตอนน่ะครับ
คนกำลังจะตาย คงต้องให้ตายก่อนหรอครับ ถึงจะมาได้อ่ะ
“
เอานา ยังไงเพื่อนก็หายแล้ว
ถ้าไม่มีนัท อุ้มไปห้องพยาบาลอ่ะ อาจจะเกิดอะไรมากกว่านี้ก็ได้
ก็ให้เอาเหตุการณ์ครั้งนี้ เก็บไว้เป็นบทเรียนแล้วกันนะ อย่าปล่อยมันไปเฉยๆ หละ
ไม่มีใครคิดว่านัทผิดหรอกนะ … ไม่ต้องคิดมาก
June 13th, 2007 at 2:43 am
น่าสงสารเนอะ
ไม่เปงรายน่ะนัท ยังไงมันก็เจ็บไปแล้ว
June 13th, 2007 at 11:47 am
กวา ไม่เป็นไรหรอกนะ ยังไวกวาก็มีใจอยากจะช่วยเพื่อนอยู่แล้วไม่ใช่หรอ
อาจจะผิดจากความตั้งใจไปนิดหน่อย แต่ก็เอาเถอะ เราทำดีที่สุดแล้ว
อีกอย่างเพื่อนก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว สบายใจได้แล้วสินะ
คราวหลังถ้าเป็ยแบบนี้อีก กวาก็ต้องมีสติก่อน start นะครับ จำเอาไว้
ว่าไปกวาก็มีประสบการณ์กับการเอาถุงครอบปาก แล้วก็เข้าโรงพยาบาลมาครั้งนึงแล้วหนิ
ใช่ปะหละ เหอๆๆๆ ^^
June 14th, 2007 at 2:26 am
ผมก็เคยช่วยเพื่อนผมเพื่อยื้อชีวิตเพื่อน แบบนัทนั่นแหละครับ
เข้าใจว่าเมื่อถึงเวลาที่มันเป็นที่สุดจริงๆ อะไรก็ช่างมันเถอะ
เพื่อนผมกรอกยาไปเกือบหมดขวดต่อหน้าต่อตา
ผมก็คว้ากระเป๋าตังค์กับกุญแจรถแล้วอุ้มออกมาเลย
เบิ่งรถออกไปตอนตีสาม คิดว่าน่าจะเป็นการขี่รถที่ผาดโผนที่สุดแล้ว
ยังมานึกอยู่เลยว่าถ้าเราพลาด เพื่อนกรอกยาเข้าปากตรงหน้าแล้วเราบ้าตะลึงไปด้วย
จะเกิดอะไรขึ้น ? (บ้าตายห่าทั้งคู่) ถ้าลืมโน่นลืมนี่จะทำไง ขี่รถล้มเองซวยอีก
ท้ายที่สุดแล้ว ความต่างมันอยู่แค่เราพอใจในสิ่งที่เราพยายามทำให้ถึงที่สุดแล้วหรือยัง
ถ้าเราพยายามแล้ว มันเกิดผลได้ จะไม่ตามที่เราหวังไว้ทั้งหมด ก็ถือว่าได้ทำที่สุดแล้ว
แทนที่จะพยายามหลอกหลอนอยู่กับความผิดพลาด
ผมว่าเอาเวลามาสนใจกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปดีกว่า
เพื่อนหายดีหรือยัง? มันมีอาการแทรกซ้อนไหม? อะไรแบบนี้ ส่วนไอ้ที่ผ่านไปแล้วก็คือผ่านไป
June 17th, 2007 at 10:13 pm
วีรบุรุษ เก่งจังเลยอ่ะ เรื่องอื่นเป็นแค่ส่วนประกอบแหละ
June 22nd, 2007 at 6:22 pm